Większymi wrogami pokoju niż bezmyślni barbarzyńcy, stosujący czy to bejsbolowy kij, czy ładunek wybuchowy jako główne środki rozwiązywania problemów, są tylko ludzie o naiwnym przeświadczeniu, że wszyscy na świecie chcą dobrze. Utrzymują oni, że nawet z najbardziej agresywnym bandytą wystarczy porozmawiać, aby go przekonać, że przemoc nie prowadzi do niczego dobrego, a zaraz stanie się on człowiekiem cnotliwym.

Co łączy obie te grupy? Ci pierwsi nie cofną się przed niczym dla zaspokojenia swoich zwierzęcych instynktów, a ich żądza krwi i furia popycha ich do największych zbrodni. Nie ma dla nich żadnych barier – użyją wszystkich środków, aby osiągnąć swoje cele.

Drudzy, upojeni sentymentalną i łzawą wizją świata bez przemocy i walki, zapłacą każdą cenę za ułudę pokoju, byle tylko nie stanąć przed koniecznością użycia siły przeciwko złu. Są w stanie zgasić światło rozumu i uwierzyć w największe absurdy, by śnić utopię o możliwości pojednania dobra ze złem. Nie cofną się przed najdalej posuniętymi kompromisami moralnymi, aby zapewnić sobie choćby mglistą perspektywę pokoju. Nader łatwo stają się wówczas trybami w maszynerii antychrześcijańskiej Rewolucji, która z premedytacją wykorzystuje ów lęk wielu chrześcijan przed koniecznością walki i zaszczepia fałszywą wiarę w to, że przy pomocy nauki i postępu technicznego uda się stworzyć raj na ziemi.

Ta zaś wiara zasadza się na przekonaniu, że człowiek jest samowystarczalny i, na przekór nauczaniu Kościoła, nie podlega skutkom grzechu pierworodnego i własnych grzechów. W myśl tej trwającej co najmniej od czasów Oświecenia herezji, człowiek dąży do wyeliminowania wszelkiego cierpienia i bólu, aby przedłużyć życie w nieskończoność i żyć na tym świecie w republice powszechnej szczęśliwości i pokoju. Tymczasem, jak pisze prof. Plinio Corrêa de Oliveira, na drodze tejże utopii staje mundur policjanta czy żołnierza, będący potwierdzeniem istnienia wartości, za które można oddać własne życie, oraz zasad moralnych, ponieważ wojskowość opiera się na pojęciach honoru i użycia siły w służbie dobru, zwróconej przeciw złu. W konsekwencji więc Rewolucja na kolejnym etapie budowania raju na ziemi zwalcza prestiż policji i wojska, ponieważ ich istnienie pośrednio potwierdza nauczanie Kościoła o grzechu i złu oraz konieczności walki z nimi.