Przerażający spektakl chrystofobii, którego byliśmy świadkami w nocy 9 sierpnia na Trakcie Królewskim w Warszawie, to chyba najważniejszy epizod walki o krzyż przed Pałacem Prezydenckim, która przez cały miesiąc zajmowała opinię publiczną w naszym kraju. Stanowił on swoiste ostrzeżenie, pokazując, do czego prowadzi stosowanie wszelkich dostępnych chwytów w walce politycznej. Przede wszystkim jednak był pierwszym tak drastycznym wystąpieniem przeciwko obecności Krzyża w przestrzeni publicznej od czasów głębokiego komunizmu.
 

Prawo i Sprawiedliwość zawsze było partią-projektem Jarosława Kaczyńskiego, jednak początkowo łączyło wiele rozmaitych nurtów ideowych, środowisk politycznych i indywidualności. Gdy po prawej stronie sceny politycznej zabrakło tej partii konkurentów, nastąpił proces jej monolityzacji i umacniania pozycji prezesa, połączony z pozbywaniem się niepotrzebnych już „na tym etapie” środowisk i liderów, co w szczególny sposób dotknęło – paradoksalnie – katolicko-konserwatywny nurt w łonie PiS. Zwieranie szeregów wokół „wodza”, zrozumiałe, bo wymuszone przez coraz zacieklejszą kampanię nienawiści rozpętaną przez środowiska liberalno-lewicowe, w ostatnim okresie, zwłaszcza po katastrofie smoleńskiej przybrało jednak zatrważającą, sekciarską wręcz formę.