I tak w coraz większym tempie współczesny człowiek Zachodu pogrąża się w oparach samobójczego pacyfizmu i sentymentalnej wizji świata. Skazuje w ten sposób na tragiczny los swoje własne dzieci, które w niedalekiej przyszłości mogą zostać wydane na pastwę różnej maści barbarzyńców, zarówno tych rodzimych, jak i nadciągających z zewnątrz.

Oto młodzi mężczyźni, których dziadkowie i pradziadkowie, ryzykując utratę własnego życia, stawali do odważnej i bohaterskiej walki w obronie Prawdy, rodziny, ojczyzny, wolności, honoru, zamiast hartować ducha i ćwiczyć się w męstwie, od najmłodszych lat wychowywani są w przeświadczeniu, że mają prawo do słabości i ucieczki przed odpowiedzialnością. Jaką straszną cenę zapłacą ich rodzice, którzy w swoim zaślepieniu usuwają im z drogi wszystkie najmniejsze nawet troski i problemy, wychowując swych synów na zniewieściałych nieudaczników, którym nawet przez myśl nie przejdzie, że można się poświęcić dla czegoś więcej niż tylko własnej przyjemności? Na co mogą liczyć ich przyszłe żony i rodziny, o ile w ogóle ci wieczni chłopcy będą w stanie kiedykolwiek zdecydować się na odpowiedzialność małżeńską?

Jeśli więc nie chcemy patrzeć na śmierć naszej cywilizacji, przestrogą i wezwaniem powinny stać się dla nas słowa antycznej maksymy: Si vis pacem, para bellum!