Na temat współczesnej sztuki sakralnej dyskutuje się wiele. Opinie oscylują tu pomiędzy bezkrytycznym zachwytem wskazującym na nowe formy wyrażania uczuć religijnych przez sztukę współczesną, która ma otwierać Kościół na nowe tendencje i formy religijności, po krytykę piętnującą stopniową desakralizację płaszczyzny artystycznej w służbie Kościoła.

Rzadko jednak słyszy się głosy wskazujące na silne powiązanie sztuki sakralnej z liturgią, traktując te dwie przestrzenie jako całkowicie od siebie odseparowane. Wraz z odejściem od powszechnej łacińskiej liturgii na rzecz lokalnych obrzędów, naznaczonych często dowolnością liturgiczną, podobna tendencja pojawiła się w sztuce sakralnej.