Śmierć George’a Tillera – siódmego w historii USA zamordowanego aborcjonisty – wywołała na nowo nagonkę na środowiska działające w obronie życia. Jak zwykle zwolennicy pro-life portretowani są jako banda wymachujących różańcami „moherów”, która agresywnie wrzeszczy: Morderczynie! na kobiety wchodzące do kliniki, wpychając im krwawe ulotki z rozczłonkowanymi zwłokami dzieci. Jak zwykle utożsamia się ich z marginalną grupką ekstremistów wyznających zasadę oko za oko, ząb za ząb, a martwego aborcjonistę kreuje się na bohatera walki o dobro kobiet, na dobroczyńcę niosącego heroiczną pomoc kobietom w trudnej sytuacji, po prostu – na świętego.

Organizacje proaborcyjne donoszą o tysiącach przypadków agresji przeciw kobietom chcącym skorzystać ze swego prawa wyboru. Jednak ich definicja przemocy obejmuje np. propozycję obejrzenia swego dziecka na USG czy wręczenie ulotek z listą ośrodków proponujących pomoc duchową i materialną dla kobiet w trudnej ciąży. Dlaczego ma być to „przemocą”? Ponieważ może wzbudzić w kobiecie poczucie winy. A według zwolenników aborcji kobieta nie ma prawa czuć się winną zamordowania swego dziecka, ona ma być z tego zadowolona. „Przemocą” okazuje się śpiewanie kolęd w okresie Bożego Narodzenia w pobliżu klinik aborcyjnych, „przemocą” jest modlitwa w intencji ciężarnych kobiet w trudnej sytuacji i ich dzieci. Nic dziwnego, że liczba przypadków tak definiowanej „przemocy” sięga setek tysięcy.