poloniachristiana
flash
 
Polonia Christiana - nr 10 wrzesień-październik 2009
    drukuj
 
Rafał A. Krzycki
U źródeł rebelii

Herezja towarzyszy chrześcijaństwu praktycznie od początku jego istnienia. Jednakowoż od drugiej połowy XX wieku starano się usunąć ów termin z języka debaty teologicznej nie eksponując niezgodności z oficjalną doktryną Kościoła katolickiego różnych odłamów religii chrześcijańskiej. Sam termin nie mógł jednak i nie zniknął całkowicie, a w ostatnim czasie pojawia przy okazji niektórych dyscyplinujących dokumentów Stolicy Apostolskiej. Dlatego też warto wskazać, czym jest herezja i dlaczego na przestrzeni wieków Kościół tak zdecydowanie walczył z różnymi jej odłamami. 

Słowo „herezja” – w języku łacińskim (haeresis) i starożytnej grece (αἵρεσις) oznaczające wybór czy selekcję – stosowane było jeszcze przed nadejściem chrześcijaństwa. Określano tym terminem szkoły filozoficzne funkcjonujące poza głównym nurtem uprawiania nauki. Jednakże główne znaczenie terminu „herezja” wiąże się z chrześcijaństwem i ściśle się do niego odnosi (w innych religiach zdarzają się odstępstwa od doktryny, lecz posiadają one inny wymiar teologiczny, inne skutki społeczne, stąd nadaje się im inne znaczenie i wagę). Herezji sensu stricto nie spotyka się raczej w Starym Testamencie – choćby z powodu braku wypracowanej spójnej wykładni doktrynalnej. Dopiero Nowy Testament przynosi wzmianki o różnego rodzaju koteriach czy zwolennikach odmiennej wykładni religijnej (Dz 5, 17 i 15, 5; 1 Kor 11, 19; 2 P 2, 1).
Przez herezję rozumie się odstępstwo od powszechnie uznanej przez Magisterium Kościoła doktryny. Odstępstwo to dotyczyć może zarówno interpretacji Pisma Świętego, dogmatów, orzeczeń soborów powszechnych, jak i uznanych przez Kościół autorytetów (na przykład Ojców Kościoła).
Czytaj artykuł w całości w wydaniu elektronicznym „Polonia Christiana”
lub zamów papierowy egzemplarz dwumiesięcznika.
 
© copyright Stowarzyszenie Kultury Chrześcijańskiej im. Ks. Piotra Skargi       www.piotrskarga.pl