Liturgia Kościoła należy do dziedziny sacrum, czyli do rzeczywistości związanej w szczególnej formie z obecnością i działaniem Boga. Bezsprzecznie poza obecnością Boga nic nie istnieje, bo w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy, (Dz 17, 28), niemniej jednak wieloraka obecność Boga w sposób szczególny wyraża się w wymiarze łaski: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać (J 14, 23). 

Św. Paweł Apostoł postrzega rozpustę jako profanację ciała chrześcijanina, które zostało ustanowione sanktuarium, czyli świątynią Ducha Świętego (1 Kor 6, 13-20). Fundamentem surowych napomnień Apostoła skierowanych do tych, którzy ośmielają się niegodnie uczestniczyć w Eucharystii, jest święty charakter obecności Chrystusa w konsekrowanym chlebie i winie (1 Kor 11, 23-29).

W celebracjach liturgicznych urzeczywistnia się szczególna obecność Chrystusa. Jak czytamy w Konstytucji o liturgii świętej Soboru Watykańskiego II, Chrystus jest zawsze obecny w swoim Kościele, szczególnie w czynnościach liturgicznych. Jest obecny w ofierze Mszy Świętej, czy to w osobie odprawiającego, gdyż „Ten sam, który kiedyś ofiarował się na krzyżu, obecnie ofiaruje się przez posługę kapłanów”, czy też zwłaszcza pod postaciami eucharystycznymi. Obecny jest mocą swoją w sakramentach tak, że gdy ktoś chrzci, sam Chrystus chrzci. Jest obecny w swoim słowie, albowiem gdy w Kościele czyta się Pismo Święte, wówczas On sam mówi. Jest obecny wreszcie, gdy Kościół modli się i śpiewa psalmy, gdyż On sam obiecał: „Gdzie dwaj albo trzej są zgromadzeni w imię moje, tam i ja jestem pośród nich” (Mt 18, 20).