Ewolucjoniści mówią o procesach trwających miliony lat. Swych teorii dowodzą posługując się analizami opartymi na określaniu wieku skamielin znajdujących się w kolejnych warstwach geologicznych, przypisując każdej z nich wiek obliczany w milionach lat. A gdyby te datowania okazały się błędne? Gdyby po prostu wszystkich tych lat nie było? Chronologia ewolucjonistyczna – a zatem i cała teoria – zawaliłaby się u podstaw. Tak właśnie twierdzi prof. Guy Berthault, paleontolog, członek Międzynarodowego Stowarzyszenia Sedymentologów, którego prace zostały opublikowane przez Francuską i Rosyjską Akademię Nauk. Eksperymenty prof. Berthaulta prowadzone we Francji, USA i Rosji wykazały, że większość formacji skalnych osadziła się nie w ciągu milionów lat, ale w ciągu 0,01 procenta tego czasu.

– Podstawową sprawą w hipotezie ewolucjonistycznej jest problem długich okresów niezbędnych do „popchnięcia naprzód” procesu ewolucyjnego. Mówi się nawet o 542 milionach lat!

Ale, jeżeli nie ma tych okresów, niepotrzebne jest mówienie a priori o ewolucji. Dzisiaj do określania wieku znalezionych skamielin używa się zasadniczo dwóch metod: datowania radiometrycznego opartego na metodzie radioizotopowej oraz datowania osadów geologicznych.

Jeśli chodzi o problem datowania osadów geologicznych, zaskoczyło mnie odkrycie, jak słabo ta dziedzina została rozwinięta. Odkryłem, że podstawowe zasady sedymentologii ogłoszone w roku 1667 przez ojca stratygrafii Stenona, zostały po prostu przyjęte przez wszystkich, choć z pewnymi aktualizacjami, bez kwestionowania kiedykolwiek ich ważności. Zaskoczyło mnie, że prawie nikt nie zajął się zbadaniem mechanizmów rządzących tworzeniem się warstw.

Tymczasem zrozumienie tych mechanizmów jest rzeczą absolutnie fundamentalną dla rozpoznania czasu niezbędnego do powstania warstw, a zatem do datowania znalezionych skamielin.