Giuseppe Sermonti stał się naukowcem niewygodnym, gdyż poddał krytyce moloch ewolucjonizmu i dogmaty darwinowskiej teorii. Uniwersytety – jak choćby La Sapienza – zamknęły przed nim drzwi na trzydzieści lat. Mimo to wygłosiłem ponad sto odczytów na temat ewolucjonizmu w całych Włoszech i żaden z kolegów nigdy mi nie postawił poważnego zarzutu – opowiada włoski uczony. Może się on poszczycić takimi publikacjami jak Dopo Darwin (Po Darwinie, 1980), La luna nel bosco (Księżyc w lesie, 1985), Dimenticare Darwin (Zapomnieć o Darwinie, 1999), L’anima scientifica: simbolismo e funzione nella scienza (Dusza naukowa: symbolika i funkcja w nauce, 2003). Zdaniem Giuseppe Sermontiego, darwinizm jest niedającą się ściśle określić oficjalną doktryną bez podstaw naukowych.

Panie Profesorze, na jakich parametrach naukowych opiera się Pana stanowisko antyewolucjonistyczne?

– Przeciwstawiłem się ewolucjonizmowi nie tyle z powodu obiektywnej niewystarczalności teorii darwinowskich, ile z powodu arogancji, nietolerancji i złej woli jego zwolenników. Ewolucjonizm stał się doktryną oficjalną, wobec której musiałem zareagować.

Jak stwierdził W. H. Thompson, jest rzeczą niewłaściwą i niepożądaną, aby naukowcy i badacze walczyli w obronie doktryny, której nie potrafią z naukową precyzją określić, a jeszcze mniej udowodnić, próbując zachować szacunek u odbiorców poprzez eliminację krytyki i usuwanie trudności.

Nie tyle więc niepokoi błędność teorii, ile sposób, w jaki zdobyła ona uznanie. Darwinizm nigdy nie został jednoznacznie zdefiniowany. Na pytanie, czym jest ewolucjonizm, nigdy nie udzielono dwóch jednakowych odpowiedzi. Jest to teoria, która nie pozwala się wyjaśnić, ponieważ definicja ograniczyłaby jej pole działania, gdy tymczasem – przeciwnie – chce ona być uniwersalną teorią wszystkiego.