Co łączy siedemnastowiecznych purytanów, współczesny reżim wahabicki w Arabii Saudyjskiej oraz liberalną „polityczną poprawność”? Najkrótsza odpowiedź brzmi: brak tolerancji dla obecności symboli chrześcijańskich w przestrzeni publicznej.


Do niedawna wahabickie władze Arabii Saudyjskiej dokładały wszelkich starań, by „wolność religijna” muzułmanów nie była w niczym narażona na szwank przez obecność krzyża. Stąd na przykład naciski Rijadu na dyplomatyczne przedstawicielstwa państw skandynawskich w tym kraju, by nie wywieszały przed swoimi siedzibami – co jest normą powszechnie obowiązującą w świecie dyplomatycznym – flag własnych państw. „Wadą” tych ostatnich są bowiem (jak długo jeszcze?) widniejące na nich krzyże. Stąd również brały się naciski rządu Arabii Saudyjskiej, by linie lotnicze Swiss Air zrezygnowały z umieszczania na ogonach swoich samolotów państwowego godła Konfederacji Szwajcarskiej (czyli białego krzyża na czerwonym tle).


Fakt, że domagali się tego radykalni islamiści (tj. wahabici) rządzący w „ojczyźnie Proroka”, właściwie nie dziwi. Symptomatyczna natomiast okazała się uległość zarówno rządów państw skandynawskich, jak i szwajcarskiego przewoźnika. Ale to zamierzchła historia, z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych ubiegłego wieku. W naszych czasach wahabicka wrażliwość w kwestii „wolności religijnej” (czytaj: walka z krzyżami) przeszła na Zachód, gdzie bynajmniej nie prezentują jej przede wszystkim rozrastające się tam populacje muzułmańskie. Te bowiem nie oddziaływują jeszcze skutecznie na sprawowanie władzy. Grunt pod przyjście „jedynej prawdziwej wiary” skutecznie przygotowują liberalne elity polityczne i kulturowe oraz tworzone pod ich auspicjami akty prawne. Jak wiadomo, w Arabii Saudyjskiej zakazane jest noszenie krzyżyków (nawet pod przykryciem) i praktykowanie wiary chrześcijańskiej – czy to poprzez modlitwę, czy lekturę Pisma Świętego w kilkuosobowych grupach – nawet w mieszkaniach prywatnych. Pilnuje tego specjalnie w tym celu stworzona policja religijna.