Starotestamentowe przykłady z historii narodu wybranego, któremu Pan Bóg błogosławił, ale i karał za niedopełnianie zawartego z Nim przymierza, nie należą do sfery legend. A jeśli jacyś skażeni duchem oświeceniowego deizmu i racjonalizmu sceptycy chcieliby kwestionować obecność i bezpośrednie ingerencje Boga w historię, zdecydowanie należy dać im pod rozwagę choćby niektóre tylko fakty z historii pierwszej córy Kościoła, która u szczytu swej militarnej i politycznej potęgi ośmieliła się ­milczeć wobec Bożego wezwania.


Kiedy 27 grudnia 1673 roku św. Małgorzacie Marii Alacoque, francuskiej zakonnicy z klasztoru Paray-le-Monial objawił się Pan Jezus, żądając czci dla swego Najświętszego Serca, Francja pod rządami Króla Słońce – Ludwika XIV stała u szczytu politycznej, gospodarczej i cywilizacyjnej potęgi, wiodąc zdecydowany prym pośród państw ówczesnej Europy. Potęga ta jednak nazbyt często nie szła w parze z poziomem moralnym społeczeństwa i choć Francja narzucała swe kulturowe i cywilizacyjne wzorce reszcie kontynentu, nie była już z pewnością Francją Ludwika IX – niezapomnianego Świętego Króla. Boża Opatrzność pragnęła jednak Francji całkowicie oddanej, która dzięki swej potędze i wpływom umocni panowanie Zbawiciela nad światem.


Podczas jednego z objawień danego św. Małgorzacie w roku 1689 Chrystus Pan zwrócił się za pośrednictwem tej pokornej zakonnicy do Ludwika XIV słowami: Oznajmij pierworodnemu synowi Mego Serca, że jak otrzymał swoje urodzenie na mocy Mojego Dziecięctwa, to narodzenie do łaski i chwały wiecznej otrzyma przez poświęcenie się Mojemu Sercu. Pragnie Ono bowiem królować nad jego sercem, a za jego pośrednictwem nad sercami wielkich tego świata. Król królów postawił też konkretne warunki królowi Francji: miał on wraz z całą rodziną poświęcić się Najświętszemu Sercu, czcić Je publicznie, zbudować świątynię pod wezwaniem Najświętszego Serca, szerzyć wśród wojska kult obrazu Serca Jezusowego i tym wizerunkiem ozdobić królewskie sztandary. W zamian Pan Jezus obiecał Francji i jej królowi szczególną opiekę i błogosławieństwo we wszystkich sprawach: że będzie strzegł jej mieszkańców, a wszystkich wrogów złoży u jej stóp, jeśli zarówno król, jak i poddani szerzyć będą między narodami nabożeństwo do Jego Najświętszego Serca.