Przez ponad czterdzieści lat krakowski „Tygodnik Powszechny” postrzegany był przede wszystkim jako jedna z nielicznych w PRL-u „koncesjonowanych” oaz poglądów nie po myśli władz – nieme świadectwo tej wartości stanowiły zaznaczane wówczas na jego łamach ingerencje komunistycznej cenzury (kwadratowe nawiasy ze słynnym napisem Ustawa o kontroli…). Na łamach tego katolickiego tygodnika debiutował niegdyś młody ksiądz – Karol Wojtyła. Po roku 1989 zaś, z okazji swojego pięćdziesięciolecia, „Tygodnik Powszechny” otrzymał od Jana Pawła II list, w którym oprócz życzeń znalazły się słowa gorzkiej prawdy. Biskup Rzymu pisał o wzmożonym ataku sił lewicy laickiej na Kościół obliczonym na zatarcie w pamięci społeczeństwa tego, czym Kościół był w życiu Narodu na przestrzeni minionych lat: prawdy o tym, że oddziaływanie tych wpływów odczuwało się także w „Tygodniku Powszechnym”. W tym trudnym momencie Kościół w „Tygodniku” nie znalazł takiego wsparcia i obrony, jakiego miał poniekąd prawo oczekiwać.