Historia obecnego „polskiego kościoła” p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny sięga XIII wieku. Niegdyś mieścił się w tym miejscu szpital, później wspólnota zakonna. Sam kościół wybudowano w roku 1676. Podczas rewolucji francuskiej został zamieniony, podobnie jak spora ilość innych budowli sakralnych, na koszary, a później – na skład dekoracji teatralnych. Funkcje sakralne ponownie zaczął pełnić po podpisaniu w roku 1801 konkordatu przez Napoleona Bonapartego, który sam wyłożył pieniądze na restaurację budowli. Wtedy też zapewne pojawili się tu pierwsi Polacy. Do kościoła uczęszczali wszak żołnierze napoleońskiej gwardii konnej, w której nie brakowało naszych rodaków.

Powstanie Polskiej Misji Katolickiej łączy się jednak z Wielką Emigracją, z nazwiskiem Adama Mickiewicza oraz powstaniem i działalnością zgromadzenia księży zmartwychwstańców – ks. Aleksandra Jełowickiego (1836-1876) uważa się za pierwszego nieformalnego „rektora PMK”. Zmartwychwstańcy kierowali misją do roku 1903 – ostatnim z nich był ks. Władysław Orpiszewski, po którym rektorem został pochodzący z diecezji kieleckiej ks. Leon Podstawka.