Kamienny ogród – takim mianem określił słynny włoski konserwator zabytków Cesare Brandi niewielkie miasteczko Noto – oryginalny klejnot sycylijskiego baroku, leżący na zboczu wzgórza Meti, na zboczach gór Iblei, na wprost porośniętej cytrusami doliny dell’Asinaro.

Odbudową Noto miał za zadanie zająć się Giuseppe Lanza, książę Camastra, wikariusz generalny wicekróla Hiszpanii. Pomagali mu: wojskowy inżynier Carlos Grunembergh, Flamandczyk, oraz niezwykle uzdolnieni architekci sycylijscy: Rosario Gagliardi, Vincenzo Sinatra, Paolo Labisi i Antonio Mazza.

W 1703 roku w odległości mniej więcej dziewięciu kilometrów od dawnego miasta stanęło nowe: na zboczu wzgórza Meti, na dwóch poziomach, usytuowane na prostopadłych osiach. Architektoniczne oblicze nowego Noto było zupełnie inne niż starego zniszczonego miasta, ale spójne i harmonijne.