By lepiej zrozumieć sens tych wydarzeń, warto spojrzeć kilka lat wstecz. Aż do roku 2002 Kolumbia broniła się przed totalnym chaosem w sferze bezpieczeństwa publicznego. Liczba porwań przekroczyła światowy rekord 3 tysięcy w roku, co oznacza średnio 8 takich przypadków dziennie. Każdy, kto opuszczał miejsce zamieszkania, był zagrożony porwaniem przez którąś z wielkich partyzantek komunistycznych: FARC (Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii) lub ELN (Armia Wyzwolenia Narodowego). Jednak zamiast konsekwentnego zwalczania tych grup terrorystyczno-przestępczych, zamieszanych w handel narkotykami, ówczesny rząd usiłował rozwiązywać problemy na drodze niekończących się negocjacji. Jednym z fatalnych rezultatów wielu lat takiej polityki, opartej na przekonaniu, że nie ma ludzi złych, tylko tacy, którzy nie radzą sobie z problemami społecznymi, było oddanie przez państwo na rzecz partyzantki terenu o wielkości porównywalnej z powierzchnią Szwajcarii – jako warunek dalszych rozmów. Prezent ten terroryści wykorzystali doskonale: umieszczając tam obozy szkoleniowe, przetrzymując porwanych, a także jako ważny element propagandy sukcesu pozwalający na zaciąg coraz większej ilości bo­jówkarzy.