Miasto idealne – w całości zaplanowane, powstałe „na surowym korzeniu”, podporządkowane założeniom utylitarnym i nade wszystko w pełni harmonijne w sensie symbolicznym, wyrażonym nieskazitelną geometrią – taka idea zaprzątała umysły włoskich teoretyków sztuki doby renesansu. O citta ideale przemyśliwał Leonardo da Vinci, malował je Piero della Francesca, liczni urbaniści i architekci z Italii podejmowali próby realizacji wzniosłej idei między Padem a Tybrem, jednak tylko jednemu dane było w całości wcielić ją w życie: nad Łabuńką i Topornicą. Mistrz nazywał się Bernardo Morando i pochodził z Padwy. Jak wielu jego rodaków przybył do Polski w nadziei na intratne zlecenia, tu bowiem wielkie pieniądze szły w parze z wybujałą fantazją. Dobrze trafił – kanclerz Jan Zamoyski u szczytu kariery postanowił właśnie zbudować rezydencję godną najpotężniejszego magnata Rzeczypospolitej.