Motu Proprio Summorum Pontificum, dokument ogłoszony przez Benedykta XVI w dniu 7 lipca 2007 r. jest wydarzeniem historycznym, którego rzeczywiste znaczenie może pokazać dopiero przyszłość.
Rzymski, klasyczny obrządek Mszy Świętej, który prawnie nigdy nie został odwołany, odnajduje teraz pełne zrozumienie. Mszał Rzymski ogłoszony, jak niewłaściwie się sądzi, przez Piusa V, powinien być uznany za nadzwyczajny wyraz tej samej „zasady modlitwy” (lex orandi) sformułowanej przez Nowy Mszał Pawła VI z 1969 i powinien się cieszyć należną czcią ze względu na czcigodny i starożytny zwyczaj (art. 1 M.P.)
Każdy kapłan będzie mógł swobodnie celebrować tradycyjną Mszę (art.2), a do obrządku klasycznego mogą być dopuszczeni wierni, którzy z własnej woli o to proszą (art. 4). Proboszczowie i biskupi powinni chętnie przychylać się do próśb wiernych (art.5).
Komisja Ecclesia Dei, której władza została wyraźnie wzmocniona, będzie nadal czuwała nad przestrzeganiem i stosowaniem zarządzeń pontyfikalnych (art. 11–12). Oto w dużym skrócie postanowienia nowego dokumentu pontyfikalnego.