Czasami wyobrażam sobie młodego Händla spacerującego po ulicach Florencji i Rzymu z oczyma rozszerzonymi bezbrzeżnym zachwytem. Nieopierzony jeszcze artysta, dwudziestojednoletni zaledwie Jerzy Fryderyk, nieznający nic ponad ponurą luterańską surowość północnych Niemiec trafia – na zaproszenie ostatniego z Medyceuszy – w sam środek tętniącej pełnym przepychu życiem Italii, zalanej śródziemnomorskim słońcem, rozbrzmiewającej muzyką Corellego i Scarlattiego.

Szok musiał być niewyobrażalny! Ale też natychmiast przyszło twórcze natchnienie. Wspaniałe barokowe kościoły wprost prosiły się o wypełnienie ich dźwiękami nie mniej wspaniałych kompozycji. Zwłaszcza, że papież niedawno zabronił wystawiania oper, co zmusiło kompozytorów do szukania nowych dróg dla ekspresji dramatycznej i śpiewaczej wirtuozerii w oratoriach.