Wcześniej uważano, że człowiek, zarówno jako jednostka, jak i zbiorowość, powinien wieść żywot służebny wobec Boga. Za najważniejszy cel uważano budowę takiej cywilizacji, w której chrześcijaństwo zajaśniałoby całym swoim blaskiem, wewnętrzną logiką i mocą.

Z pełną świadomością faktu, że na tej ziemi bawimy tylko przejściowo, człowiek zbudował taką cywilizację, w której niczym w szkole przygotowywano go do przyszłego życia w niebie, prawdziwego celu ludzkiej egzystencji. Wiemy, że źródłem naszej słabości, nieczystości, skłonności do kłamstwa etc. jest grzech pierworodny. W „szkole” zatem reguły były twarde, godziny pracy sztywne, a swoboda wychodzenia ograniczona. Wszystko po to, byśmy mogli skupić się na tym, co najważniejsze i zdać ten wielki egzamin dojrzałości, jakim jest sąd szczegółowy, w efekcie zaś znaleźć się w niebie. Przez wiele stuleci chrześcijaństwo doskonaliło swoją cywilizację, instytucje i obyczaje, tak że pod koniec XIII wieku proces ten, choć niekompletny, osiągnął imponujący stopień perfekcji.

Jednak, jak to bywa w każdej instytucji o zaostrzonej dyscyplinie, znaleźli się tacy, którzy knuli intrygi, chcąc zmienić ten stan rzeczy. Wielokrotnie na przestrzeni dziejów grupy heretyków próbowały podważać strukturę świata chrześcijańskiego. Nie trzeba być specjalnie przenikliwym teologiem, żeby zauważyć, że przyjęcie np. doktryny stanowiącej, że wszelka materia jest złem, a w konsekwencji aborcja jest moralnie dobra, ponieważ eliminuje „nowo powstającą materię”, kompletnie rozmija się z fundamentalnymi zasadami chrześcijaństwa.