Dominikanina ojca profesora Mieczysława Alberta Krąpca poznałem w październiku 1989 roku, rozpoczynając studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Byliśmy ostatnim rocznikiem studentów, których Ojciec sam wprowadzał w zagadnienia metafizyki i antropologii. Ufaliśmy mu bezgranicznie. I była w nas pycha, że rozumiejąc, co do nas mówi (tak nam się wtedy wydawało), znaleźliśmy klucz do pojmowania świata. Ale, jak słusznie stwierdził przed wiekami Bernard z Chartres, byliśmy tylko karłami na barkach olbrzyma.