Czy nie byłoby zaskakujące, gdyby wszystkie partie, niezależnie od deklarowanej ideologii, przyjęły z gorącym entuzjazmem propozycję podniesienia podatków o np. 10 procent? A przecież zarówno w przypadku wzrostu obciążeń podatkowych, jak i obniżenia progu wiekowego przymusu szkolnego chodzi o próbę ograniczania obszaru indywidualnej wolności i wkraczania w obszary tradycyjnie pozostające w gestii osób prywatnych. Co więcej, można powiedzieć, że o ile ingerencję w sferę własności w postaci przymusu podatkowego da się jeszcze uzasadnić, np. koniecznością utrzymania wojska, policji i sądownictwa, o tyle ingerencji w sferę wychowania i kształcenia dzieci bronić dużo trudniej. Jednak, choć wielu ludzi kwestionuje dziś zasadność wysokich podatków oraz przymusu ubezpieczeń społecznych, mało kto otwarcie krytykuje ideę przymusowego szkolnictwa, która przez większość uważana jest za oczywistą oczywistość.