Skoro, jak mówi Jezus, prawda was wyzwoli (J 8, 32), ponieważ nikt nie jest bardziej wolny od tego, który roztacza dobro, ten, kto wpada w zasadzkę zła, staje się – jak mówi Ewangelia – niewolnikiem grzechu (J8, 34), poddanym łańcuchom kłamstwa, które stanowi zniekształcenie bytu, gwałt zadany dobru, zerwanie harmonii i jedności.

Jeżeli przyjrzymy się początkom losu diabła, zauważymy, że jego bunt polegał na całkowitym odrzuceniu prawdy: non serviam – nie będę służył, nie ukorzę się, nie uznam Syna Bożego w Jego Wcieleniu jako wyższego ode mnie i któremu winienem cześć, poddanie i uwielbienie, kiedy On przyjął ludzką naturę, będąc do nas podobny we wszystkim z wyjątkiem grzechu (Hbr 4, 15). Czyli chodzi o nieuzasadnione żądanie, aby nie być poddanym Bogu i odmówić uznania dróg Bożych, odległych od naszych dróg, tak jak niebiosa górują nad ziemią (Iz 55, 9); dróg ubóstwa, pokory i posłuszeństwa.