I tak właśnie w katolickich, wydawałoby się, państwach, takich jak Hiszpania czy Belgia, już wiele lat temu zrezygnowano całkowicie z obrzędu królewskiej koronacji (aby rzekomo nie ranić uczuć obywateli-ateistów oraz tych, którzy wyznają inną wiarę czy religię) i zastąpiono ją uroczystością w parlamencie, dokąd przybywa nowy król, składa laicką przysięgę na wierność konstytucji i wygłasza przemówienie nienazywane nawet „mową tronową”. Podobnie rzecz się ma w krajach protestanckich, z wyjątkiem Wielkiej Brytanii, gdzie odbywają się jeszcze koronacje w Opactwie Westminster­skim i gdzie tego typu uroczystości mają nadal charakter sakralny.

Nie bez celu będzie więc przypomnieć, że już od wczesnego średniowiecza każda koronacja stanowiła zarówno obrzęd religijny posiadający odrębną liturgię, jak i akt państwowy o najwyższej randze. Następowało tam zatem specyficzne połączenie regni („panowania”) z sacerdotio („kapłaństwem”), a prawo kanoniczne ściśle łączyło się z prawem świeckim stanowionym w państwie. A chociaż sama koronacja nigdy nie została przez Kościół zaliczona do sakramentów, to jednak najważniejszym punktem rytu było zawsze namaszczenie olejami świętymi, dające monarsze sakrę i czyniące z niego pomazańca Bożego.