Po zeszłorocznym referendum na temat traktatu lizbońskiego cały świat, a zwłaszcza środowisko eurofederastów usiłowały pojąć, dlaczego Irlandczycy ów traktat odrzucili. Pojawiło się na ten temat wiele komentarzy, toczyły się liczne debaty. Irlandzkie media oraz partie opozycyjne za wynik referendum obwiniają rząd, jakby dysponował on jakąkolwiek możliwością zmuszenia narodu do poparcia traktatu. Rząd zaś obwinia uczestników referendum o nieznajomość zagadnienia. Tymczasem faktyczną przyczynę porażki strony prolizbońskiej odnaleźć można w samym traktacie.

Europejskie elity polityczne z niepokojem śledzą reperkusje irlandzkiego referendum i poprzez naciski, a nawet ekonomiczne pogróżki, mają nadzieję przekonać nas do poparcia traktatu w następnym referendum. Zapewne wydaje im się, że powody, dla których odrzuciliśmy traktat lizboński, były tak płytkie, iż ugniemy się pod tymi groźbami.

Tymczasem dzieje się coś zupełnie przeciwnego. Głosujący okazali się lepiej niż kiedykolwiek przedtem zorientowani w kwestiach politycznych, a zarazem mają już dosyć niewiarygodnej wprost arogancji zarówno Unii Europejskiej, jak i naszych własnych elit politycznych oraz mediów.