Już w przypadku rządów prezydenta Benito Juareza (1855-1872) wpływ loży na konstruowanie antykatolickiej polityki był już bardzo wyraźny. Sam Juarez – dawny seminarzysta, był czynnym masonem (związanym z północnoamerykańską lożą z Nowego Orleanu). Zasadniczy zrąb jego wrogich Kościołowi poczynań zawierają: meksykańska konstytucja z roku 1857 oraz uchwalone dwa lata później tzw. prawa reformatorskie (Leyes de Reforma). Wspomniane akty prawne przyniosły konfiskatę majątków kościelnych, zniesienie katolickich zakonów (na czele ze znienawidzonymi przez wszystkich liberałów jezuitami) oraz sekularyzację szpitali, cmentarzy i działalności charytatywnej (z fatalnym skutkiem dla najbardziej potrzebujących, tj. meksykańskich Indian). Rząd Juareza próbował nawet utworzyć własny „republikański Kościół” (tzn. schizmatycki od Rzymu) pod nazwą Iglesia mexicana („Kościół meksykański”).