W granicach każdego niemal kraju Europy leżą miasta, które odgrywały niegdyś znaczącą rolę, a dziś są niewielkimi ośrodkami, położonymi na uboczu światowych traktów. Jednak większość z nich właśnie przerwaniu niegdysiejszego rozkwitu przez wojny lub inne klęski, i degradacji do roli prowincjonalnego miasta, zawdzięcza przetrwanie niezwykłych zabytków i klimatu dawnych wieków, zagubionego przez stolice i wielkie metropolie w ich szaleńczym pędzie do ciągłego rozwoju. Jeśli można powiedzieć to o polskim Sandomierzu, francuskim Arles, portugalskiej Bradze czy niemieckim Trewirze, to tym bardziej zasługuje na taki opis Siena – najbardziej średniowieczne z włoskich miast.