Głównym twórcą rodzinnej kolekcji Lanckorońskich był hrabia Karol Lanckoroński, z wykształcenia prawnik, z zamiłowania archeolog i historyk sztuki, mecenas oraz przyjaciel artystów. Do odziedziczonych po przodkach zbiorów dołączył własne, gromadząc, obok okazów sztuki antycznej, głównie dzieła malarstwa włoskiego od XIV do XVI wieku. Po jego śmierci w roku 1933, syn Antoni podjął starania u władz austriackich o uzyskanie zgody na ich wywóz do Polski. Otrzymał ją wiosną 1939 roku. Niestety, wojna pokrzyżowała te plany, a własność Lanckorońskich została przejęta przez władze nazistowskie, których przedstawiciele systematycznie przywłaszczali sobie poszczególne obrazy. Po zakończeniu wojny Antoni Lanckoroński w porozumieniu z siostrami rozpoczął starania o umożliwienie mu wywiezienia kolekcji za granicę. Niestety, w zamian za uzyskanie zgody zmuszono go do oddania kilku dzieł do austriackich muzeów. W roku 1951 zbiory trafiły najpierw do domu Lanckorońskich do Fryburga, a następnie zdeponowano je w jednym z banków w Zurychu. W roku 1994 wolą ostatniej z rodu, prof. Karoliny Lanckorońskiej, najcenniejsze obiekty zostały przekazane dwóm polskim muzeom.