Czytelnik wybaczy banał, jaki tu za chwilę padnie, ale inaczej doprawdy nie da się tego wyrazić: film Stevena Soderbergha zatytułowany Che – Rewolucja ogromnie mnie zaskoczył. Szedłem do kina święcie przekonany, że zobaczę socjotechnicznie sprawny panegiryk, który każe mi przez cały czas projekcji mocno trzymać na wodzy emocje, by nie poddały się szaleńczej sympatii, współczuciu i identyfikacji z psychopatycznym zbrodniarzem wielbiącym nieprzejednaną nienawiść, która wykracza poza naturalne ograniczenia istoty ludzkiej i czyni z niej gwałtowną, selektywną i zimną maszynę do zabijania. Tymczasem panegiryk okazał się do tego stopnia oleodrukowy, że wręcz zrodziło się we mnie podejrzenie, czy aby reżyser nie zamierzał zniszczyć ikony Rewolucji – czyż bowiem w przeciwnym razie obdarowywałby świat tak koszmarnym gniotem?